Namarli het lezen van 'Dansen in het duister' van Niko Tydeman kwam ik in 1999 bij Zen Rotterdam terecht en voelde me thuis bij het gaan en blijven gaan van het zen-pad: het directe ervaren en alles-zo-laten.

Aanwezig blijven bij wat zich voordoet en niet ingrijpen. Mezelf leren kennen tot in alle uithoeken en de weelde van het mezelf vergeten. Het relatieve en het absolute, het lichter worden bij het verinnerlijken hiervan (en dat soms weer kwijt zijn.....), illusies doorzien en erom grinniken (niet altijd....).

Prachtige teksten, verwarrende teksten en eeuwenoude teksten, zo actueel. Werkelijk zien dat lijden onderdeel van het leven is, dat alles van aard verandert, en dat alles met alles verbonden is. Wat een boeiend pad om te gaan.

En wat fijn om dat pad samen met anderen te gaan, ieder op zijn/haar eigen wijze.